Hieronder vind u een kopie van het mooie artikel dat over ons is geschreven!

In het Waards Ambacht deze keer aandacht voor het ambacht van het maken en repareren van schoenen. Wim de Vries en zijn dochter Ellen van familiebedrijf Schoenmakerij & Outlet Wim Schoen hebben hun hart aan dit eeuwenoude vak verloren.

Op een klein krukje bij de authentieke houten balie zit een jong meisje. In haar handen heeft ze een schoen en een kwastje. Geconcentreerd is ze bezig om de ‘kantjes’ van de schoen netjes zwart te maken. Ja, Ellen de Vries is bijna letterlijk in de schoenmakerij van haar vader opgegroeid. En op al even jonge leeftijd wist ze het zeker: dit wil ik heel mijn leven doen. “Op mijn 12e vroeg ik aan mijn vader: is de schoenmakersopleiding er nog?”, blikt ze terug. “Hij zei van niet, maar ik ben het zelf na gaan kijken en de opleiding bleek er nog te zijn.”

Inmiddels zit ze daar in het tweede jaar van de opleiding. Herstellen en ontwerpen, dat staat nu nog centraal. Op tafel staan een aantal kleurige paren schoenen. “Zelf gemaakt. Kijk, deze heb ik voor mijn vader gemaakt.” Wim, met een trotse glimlach: “Eigenlijk zijn ze te mooi om te dragen, maar op zondag doe ik ze soms aan.” De komende twee jaar leert ze door voor de medische kant van het vak, zoals orthopedische schoenen. 

Voor vader Wim was het een verrassing dat er in één van zijn vier dochters een opvolger stak. “Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht. Het is mooi om te zien hoe Ellen het oppakt. Op termijn is het de bedoeling dat ze het helemaal van mij over gaat nemen.” Zelf leerde hij het vak in de praktijk van zijn vader en diens werknemer Hans den Dunnen. “Zij waren mijn leermeesters. Het is trouwens echt een familiebedrijf; mijn opa begon hier in Lekkerkerk met deze schoenmakerij.”

Wim de Vries runde ook een schoenenwinkel in Krimpen aan de Lek, maar deze is inmiddels verhuisd naar de Korte Achterweg 6. Een deel van de winkelruimte is ingericht als outlet, waar tegen forse kortingen allerlei types en maten schoenen worden verkocht. De basis blijft echter de ambachtelijke schoenmakerij, naast de reparatietak gespecialiseerd in het aanmeten en maken van steunzolen en orthopedische voetbedden. Het is een steeds zeldzamer wordend ambacht in Nederland. Ellen de Vries: “Op de schoenmakersopleiding zitten voor het grootste deel zoons van schoenmakers die de zaak van hun vader over willen nemen. De meisjes richten zich meer op het ontwerpen van schoenen.” En Wim: “Het worden er steeds minder, mede door de wegwerpmaatschappij. De populariteit van de sneakers werkt ook niet mee. De kunststof zolen slijten minder snel. Maar ook deze schoenen repareren we of we voorzien ze van een nieuwe kleur.”

De zaak aan de Korte Achterweg 6 ademt de sfeer van het ambacht van schoenenmaken. De balie is aan de voorzijde voorzien van gereedschap, prominent in beeld liggen oude leesten, twee opvallende cowboylaarzen maken het plaatje af. Hier herstellen Wim en Ellen alle mogelijke soorten schoeisel. Met hedendaagse machines langs de wand, maar ook met hamers die nog door opa De Vries zijn gebruikt. Handwerk in optima forma, computers zijn nergens te bekennen. Al worden wel de nieuwste technieken gebruikt om vast te leggen hoe iemands zool eruitziet. “Zo kunnen we op maat precies de goede steunzolen maken.”

Satijnen trouwschoenen krijgen een nieuwe kleur (“De eigenaresse wil ze in haar werk als stewardess graag blijven dragen”), sneakers worden voorzien van een nieuwe rits en een chique paar Floris van Bommels kan weer een tijd verder met een nieuwe hak. “Elke reparatie is weer een uitdaging”, vult Ellen aan. “Dat is de uitdaging. Niemand loopt op dezelfde manier, dus de slijtage is steeds anders.” Haar vader knikt: “Het is zo mooi om kapotte of versleten schoenen weer als nieuw de deur uit te zien gaan. Het gebeurt vaak dat mensen echt gehecht zijn aan een paar en heel blij zijn dat ze toch nog opgeknapt kunnen worden.”